دستگاه های بخور از مواد مختلفی ساخته می شوند. مواد متداول بسته به هدف (مانند هدایای مذهبی، بخور دادن خانه، یا اشیاء علما) و سبک آنها عمدتاً شامل دستههای زیر میشوند:
مس: از جمله برنج، مس خالص و برنز. مس خالص به دلیل نقطه ذوب بالا، رسانایی حرارتی خوب و درخشش بنفش پس از اکسیداسیون، اغلب در دستگاههای بخور بالا استفاده میشود. برنج به دلیل قیمت کمتر و رنگ طلایی آن به طور گسترده در دستگاه های بخور خانگی و بودایی استفاده می شود. دستگاه های بخور Xuande در سلسله مینگ نمونه هایی از ریخته گری برنجی هستند.
سرامیک: مانند سلادون، چینی سفید، ظروف Ge، ظروف دی، لعاب سیاه و{0}}لعاب روکش طلا و غیره که به ویژه پس از سلسله سونگ رایج شد. آنها کاربردی و هنر را ترکیب می کنند، مناسب برای بخور دادن در داخل خانه یا استفاده در زیارتگاه های بودایی.
یشم/سنگ: مانند سنگ مرمر سفید و سنگ آبی که بیشتر در معابد، باغ ها یا عود سوزهای بزرگ برای قربانی یافت می شود. مدل های خانگی کوچکتر نیز وجود دارد، اما نسبتا نادر هستند. مواد دیگر: اینها شامل طلا و نقره (بیشتر توسط اشراف قدیم استفاده میشد)، بامبو و چوب (که کمتر برای بخور دادن با شعله باز استفاده میشود) و آهن (بیشتر در دستگاههای بخور دسته دار استفاده میشود) که در دستگاههای عودساز مدرن کمتر رایج هستند.